موارد استفاده آزیترومایسین

آزیترومایسین در درمان عفونت‌های مجاری تنفسی، التهاب گوش میانی، عفونت‌های پوست و بافت‌های نرم، عفونت‌های تناسلی و التهاب پیشابراه مصرف می‌شود

فارماكوكينتيك

فراهمی زیستی این دارو به صورت خوراکی حدود ۴۰ درصد است. جذب دارو همراه با غذا به شکل کپسول (نه قرص) کاهش می‌یابد. اوج غلظت سرمی دارو از زمان مصرف تا ۲ ساعت بعد از آن حاصل می‌شود. این دارو به طور گسترده در بافت‌ها منتشر می‌شود به طوری که غلظت آن در بافت‌ها بیش از پلاسما خواهد بود. این دارو به مقدار کم در کبد متابولیزه می‌شود و بقیه آن به صورت تغییر نیافته عمدتاً از طریق صفرا دفع می‌شود.

موارد منع مصرف آزیترومایسین

در صورت وجود نارسایی کبد، این دارو نباید مصرف شود.

هشدارها

در صورت ابتلای بیمار به نارسایی کبدی یا کلیوی، تاکیکاردی بطنی و پورفیری، این دارو باید با احتیاط فراوان مصرف شود.

عوارض جانبی آزیترومایسین

تهوع، استفراغ، احساس ناراحتی در شکم، اسهال، کهیر، بثورات جلدی و سایر واکنش‌های آلرژیک، کاهش برگشت پذیر قدرت شنوایی در صورت مصرف مقادیر زیاد دارو، یرقان انسدادی و مشکلات قلبی از عوارض مصرف این دارو هستند.

تداخل دارويي

این دارو نیز مانند آزیترومایسین با تعدادی از داروها تداخل دارد

نکات قابل توصیه

بهتر است این دارو ( به ویژه کپسول آن ) با معده خالی مصرف شود ولی در صورت بروز تحریک گوارشی می‌توان دارو را با غذا نیز مصرف کرد

مقدار مصرف آزیترومایسین

بزرگسالان: این دارو به طور معمول به مقدار ۵۰۰ میلی‌گرم یک بار در روز به مدت ۳ روز مصرف می‌شود. در درمان عفونت‌های تناسلی کلامیدیایی و عفونت مجاری ادراری غیر گونوکوکی، یک گرم به صورت تک دوز مصرف می‌شود.
کودکان : برای کودکان با سن بیش از ۶ ماه ۱۰mg/kg یک بار در روز به مدت ۳ روز یا براساس وزن کودک به ترتیب زیر مصرف می شود: برای وزن ۱۵ تا ۲۰ کیلوگرم: مقدار ۲۰۰ میلی‌گرم، برای وزن ۲۶ تا ۳۵ کیلوگرم: مقدار ۳۰۰ میلی‌گرم، برای وزن ۳۶ تا ۴۵ کیلوگرم: مقدار ۴۰۰ میلی‌گرم ( این مقادیر یک بار در روز به مدت ۳ روز مصرف می‌شوند).

اشکال دارویی آزیترومایسین

Film Coated Tablet : ۲۰۰ mg
Film Coated Tablet : ۴۰۰ mg ( as Ethylsuccinate)
For Suspension : ۲۰۰ mg/ ۵ ml ( as Ethylsuccinate)
For Injection : ۱ g ( as lactobionate)



:: برچسب ها : آزیترومایسین , azithromycin ,
ن : saeed.bp
ت : دوشنبه 17 مهر 1396

موارد استفاده متفورمین

متفورمین در درمان افراد مبتلا به دیابت غیر وابسته به انسولین که به رژیم غذایی پاسخ نداده‌اند و همچنین در بیمارانی که دچار اضافه وزن هستند، به کار می‌رود.

مکانیسم اثر متفورمین

متفورمین از طریق کاهش گلوکونئوژنز و افزایش مصرف محیطی گلوکز اثر می‌کند. از آنجا که تنها در حضور انسولین آندوژن اثر دارد، دارو تنها در افرادی مؤثر است که بخشی از سلول‌های پانکراس آن‌ها سالم باشد. تصور می‌شود که متفورین تعداد و یا قدرت اتصال انسولین به گیرنده‌های غشاء سلول، به ویژه گیرنده‌های محیطی را افزایش می‌دهد.

فارماكوكينتيك

فراهمیزیستی دارو ۶۰-۵۰ درصد است ولی غذا، سرعت و میزان جذب دارو را کاهش می‌دهد. نیمه عمر دارو ۲/۶ ساعت است و به صورت تغییر نیافته از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود.

موارد منع مصرف متفورمین

دارو در مواردی مانند بیماری‌های کبدی و کلیوی، بیماری‌های قلبی، استعداد ابتلا به اسیدوز لاکتیک، عفونت شدید، سوختگی شدید، جراحی، تروما، دهیدراتاسیون، اغمای دیابتی و کتواسیدوز نباید مصرف شود.

هشدارها

۱- در افراد مسن به دلیل احتمال وجود بیماری‌های عروق محیطی و یا اختلال عملکرد کلیوی، دارو باید با احتیاط مصرف شود.
۲- در شرایطی مانند اسهال، استفراغ، فلج معده، انسداد روده و دیگر شرایطی که جذب غذا را به تأخیر می‌اندازد، ‌ممکن است تغییر مقدار مصرف دارو لازم بوده و یا انسولین جایگزین آن شود.
۳- در پرکاری یا کم کاری تیروئید تنظیم مقدار مصرف دارو لازم است.

عوارض جانبی متفورمین

مهم‌ترین عوارض جانبی ناشی از متفورین بی‌اشتهایی، تهوع، استفراغ، اسهال(معمولاً زودگذر)، اسید لاکتیک( قطع درمان لازم می‎باشد) و کاهش جذب ویتامینB۱۲ می‌باشند.

تداخل دارويي

سایمتیدین، آمیلوراید، بلوک کننده‌های کانال کلسیم، دیگوکسین، مرفین، پروکائین آمید، کینین، راینتیدین، تریامترن، تری متوپریم و وانکومایسین که توسط انتقال توبولار کلیوی دفع می‌شوند، ‌غلظت پلاسمایی مت فورمین را افزایش داده و با کلیرانس کلیوی آن تداخل می‌کنند.

نکات قابل توصیه متفورمین

۱- مصرف متفورمین باید به مدت ۲ روز قبل از جراحی یا استفاده از مواد حاجب برای آزمایشات پزشکی قطع شود.
۲- در صورت بروز علائم اسیدوز لاکتیک( اسهال، درد، کرامپ‌های عضلانی، تنفس کوتاه و سریع، خستگی، ضعف و خواب آلودگی و یا استفراغ سریعاً به پزشک مراجعه شود.

مقدار مصرف متفورمین

دارو به میزان ۵۰۰ میلی‌گرم هر ۸ ساعت یا ۸۵۰ میلی گرم هر ۱۲ ساعت همراه یا بعد از غذا مصرف می‌شود.

اشکال دارویی متفورمین

Tablet:۵۰۰ mg
F.C. Tablets: ۵۰۰ mg



:: برچسب ها : متفورمین , metformin ,
ن : saeed.bp
ت : يکشنبه 16 مهر 1396

موارد استفاده ایمی پنم

ایمی‌پنم جهت درمان عفونت‌هایی مثل عفونت‌های افراد مبتلا به نقص ایمنی)همراه با نوتروپنی)، عفونت‌های داخل شکمی، عفونت‌های استخوان و مفاصل، عفونت‌های پوست و بافت نرم، عفونت‌های مجاری ادراری و صفراوی، پنومونی(ذات‌الریه) اکتسابی بیمارستانی و سپتی سمی کاربرد دارد. همچنین ممکن است از آن در درمان گوناره آ و به عنوان پروفیلاکسی در عفونت‌های ناشی از جراحی استفاده شود.

مکانیسم اثر

سیلاستاتین به عنوان مهار کننده آنزیم دهیدروپپتیدازI در کلیه، باعث مهار متابولیسمک لیویایمی‌پنم و تولید متابولیت‌های نفروتوکسیک و غیر فعال می‌شود. این دارو فاقد فعالیت آنتی‌باکتریال بوده و تاثیری بر اثرات آنتی‌باکتریال ایمی‌پنم ندارد.
.

عوارض جانبی ایمی پنم

این دارو همیشه همراه با مهارکننده آنزیمی سیلاستاتین تجویز می‌شود. عوارض جانبی ناشی از ترکیب این دو دارو همانند عوارض ناشی از دیگر بتالاکتام‌ها می‌باشد. واکنش‌های افزایش حساسیت مثل راش‌های پوستی، کهیر، ائوزینوفیلی، تب و ندرتاً آنافیلاکسی می‌توانند رخ دهند. آثار گوارشی مثل حالت تهوع و استفراغ، اسهال، بی رنگ شدن دندان‌ها و زبان و تغییر در حس چشایی می‌توانند ایجاد شوند. مواردی از افزایش در مقادیر آنزیم‌های کبدی و اختلال در پارامترهای خونی مشاهده شده است. پس از تزریق، واکنش‌های موضعی مثل درد و یا ترومبوفلبیت می‌توانند رخ دهند. پس از مصرف دارو، تشنج نیز ممکن است رخ بدهد. مخصوصاً در بیماران دارای سابقه ضایعه سیستم عصبی مرکزی و یا عملکرد ضعیف کلیوی. اما گاهی هم در افرادی که فاقد فاکتورهای مستعد بوده‌اند و با دوزهای توصیه شده تشنج رخ داده است. در کودکان تغییر رنگ در ادرار به سمت قرمز که ضرری هم ندارد مشاهده شده است.
پیشگیری از عوارض جانبی: ایمی‌پنم-سیلاستاتین را نباید در بیمارانی که به آن حساسیت دارند تجویز کرد و در مورد بیماران حساس به پنی سیلین، سفالوسپورین‌ها و دیگر بتالاکتام‌ها به علت وجود احتمال بروز واکنش‌های افزایش حساسیت متقاطع، تجویز این دارو باید با احتیاط صورت گیرد. در بیماران مبتلا به اختلالات کلیوی باید با احتیاط تجویز شود و دوز تجویزی به طور متناسب کاهش یابد. در بیماران مبتلا به اختلالات سیستم عصبی مرکزی مثل صرع مراقبت ویژه مورد نیاز است.

تداخل دارويي

در صورت مصرف همزمان این دارو با گانسیکلوویر، منجر به بروز بیماری صرع می‌شود.

مقدار مصرف

ایمی پنم به صورت انفوزیون داخل وریدی یا تزریق داخل عضلانی عمیق مصرف می‌شود. هنگام تجویز داخل وریدی، دوزهای ۲۵۰ یا ۵۰۰ میلی‌گرمی طی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه به صورت انفوزیون داده می‌شود و دوزهای ۷۵۰ میلی‌گرمی تا یک گرمی طی ۴۰ تا ۶۰ دقیقه انفوزیون می‌شود. دوز معمول داخل وریدی در بالغین و در کودکان بالای ۴۰ کیلوگرم یک تا دو گرم در روز در چند نوبت و هر ۶ تا ۸ ساعت ایت که به شدت عفونت بستگی دارد و در عفونت‌های تهدید کننده، دوزهایی تا حداکثر ۴ گرم تجویز می‌شود.

در مورد کودکان ۳ ماهه و یا بزرگتر و با وزن کمتر از ۴۰ کیلوگرم هر ۶ ساعت دوز ۱۵ تا ۲۰ میلی گرم به صورت انفوزیون داخل وریدی تجویز می‌شود و دوز کلی روزانه نباید از ۲ گرم تجاوز کند. در کودکان مبتلا به عفونت متوسطدوزهای بالاتری تا حد ۴ گرم در روز داده می‌شود و در کودکان بزرگتر و مبتلا به سیستیک فیبروزیز دوزهایی تا حد۹۰ میلی‌گرم به صورت روزانه داده می‌شود. در مورد نوزادان کمتر از ۳ ماه دوزهای زیر تجویز می شود: از ۴ هفته تا ۳ ماه ۲۵ میلی‌گرم هر ۶ ساعت، از یک تا ۴ هفته۲۵ میلی‌گرم هر ۸ساعت و زیر یک هفتگی ۲۵ میلی‌گرم هر ۱۲ ساعت تجویز می‌شود.
جهت پروفیلاکسی عفونت‌های جراحی، ایمی پنم با دوز یک گرم به صورت داخل وریدی در زمان ایجاد بیهوشی داده می‌شود که با یک گرم دیگر از این دارو در ۳ ساعت بعد پیگیری می‌شود و دوزهای اضافی ۵۰۰ میلی‌گرمی ۸ و ۱۶ ساعت بعد در صورت لزوم به کار می‌روند. در بالغین مبتلا به عفونت‌های ملایم تا متوسط ایمی‌پنم در دوزهای ۵۰۰ یا ۷۵۰ میلی‌گرمی هر ۱۲ ساعت به صورت داخل عضلانی تجویز می‌شود.



:: برچسب ها : ایمی پنم , imipenem ,
ن : saeed.bp
ت : يکشنبه 16 مهر 1396


:: برچسب ها : سوماتروپین , somatropine growth hormone ,
ن : saeed.bp
ت : يکشنبه 16 مهر 1396

موارد استفاده آلبومین

محلول‌های حاوی آلبومین در درمان فوری کاهش حجم خون همراه یا بدون شوک، کاهش پروتئین خون و به عنوان داروی کمکی برای رقیق نمودن خون در اعمال جراحی مصرف می‌شود. محلول غلیظ آلبومین به صورت کمکی در درمان بیماران تحت همودیالیز و نارسایی حاد کبدی و افزایش بیلی‌روبین خون در نوزادان کاربرد دارد.

مکانیسم اثر آلبومین

آلبومین یک تنظیم کننده مهم حجم خون در گردش است و ۸۰-۷۰ درصد فشار انکوتیک کلوئید پلاسما را ایجاد می‌کند.

فارماكوكينتيك

نیمه عمر دفع دارو ۲۰-۱۵ روز است. رقیق شدن خون ناشی از مصرف این فرآورده طی چند دقیقه بروز می‌کند. طول اثر دارو به حجم اولیه خون بستگی دارد. اگر حجم خون کاهش یافته باشد، افزایش حجم به مدت چند ساعت باقی می‌ماند. در بیمارانی که حجم خون آنها طبیعی است، اثر دارو به مدت کمتری باقی خواهد ماند. آلبومین در سرتاسر آب خارج سلولی توزیع می‌شود. بیش از ۶۰% آن در بخش مایع خارج سلولی قرار می‌گیرد.

موارد منع مصرف آلبومین

این دارو در افراد مبتلا به کم خونی شدید، نارسایی قلبی، افزایش حجم خون و خیز ریوی نباید مصرف شود.

عوارض جانبی آلبومین

نارسایی احتقانی قلب، کاهش قابلیت انقباضی عضله قلب، خیز ریوی و احتباس آب و املاح از عوارض مصرف این دارو هستند.

تداخل دارويي

هیچ گونه تداخل قابل توجهی با داروها ندارد

نکات قابل توصیه آلبومین

۱- محلول‌های حاوی آلبومین را می توان بدون در نظر گرفتن گروه خونی، به بیماران تزریق نمود.
۲- محلول‌ حاوی آلبومین را می توان بدون رقیق نمودن یا پس از رقیق کردن با محلول تزریقی کلرور سدیم ۰/۹ درصد یا محلول تزریقی دکستروز ۵ درصد مصرف کرد. نباید از آب استریل برای تزریق برای این منظور استفاده نمود، زیرا منجر به کاهش متعاقب در اسمولاریته و در نتیجه افزایش بروز خطر همولیز کشنده و نارسائی حاد کلیوی می‌شود.

اشکال دارویی آلبومین

Infusion : ۵%
Infusion : ۲۰% ( ۵۰ ml)



:: برچسب ها : آلبومین , albumin ,
ن : saeed.bp
ت : يکشنبه 16 مهر 1396

موارد استفاده آموکسی سیلین

آموکسی سیلین در درمان عفونت‌های مجاری ادرار، عفونت‌های گوش میانی، سینوزیت، برونشیت مزمن، سالمونلوز مهاجم، مننژیت متگوکوکی، ریشه‌کنی هلیکوباکترپیلوری و پیشگیری از آندوکاردیت و همچنین به عنوان داروی کمکی در درمان مننژیت لیستریایی و سوزاک کاربرد دارد. به علاوه، این دارو در درمان تب تیفوئیدی و نیز در پیشگیری از عفونت دندان نیز مصرف می‌شود.

فارماكوكينتيك

۹۰ -۷۵درصد از دارو از طریق خوراکی جذب می‌شود و پس از ۲-۱ ساعت غلظت سرمی دارو به اوج می‌رسد. نیمه عمر دارو ۱/۵-۱ ساعت است که در صورت بروز مشکل کلیوی ممکن است تا ۱۲ ساعت افزایش یابد. ۷۰-۶۵ در صد دارو به صورت تغییر نیافته از طریق کلیه دفع می‌شود.

موارد منع مصرف آموکسی سیلین

در صورت وجود سابقه آلرژیک به پنی سیلین‌ها نباید مصرف شود.

هشدارها

این دارو در بیماران دارای سابقه حساسیت یا مبتلا به مشکل کلیوی، تب گلاندولار، لوسمی لنفاتیک مزمن و سابقه بیماری‌های گوارشی به ویژه کولیت وابسته به آنتی بیوتیک، باید با احتیاط فراوان تجویز شود.

عوارض جانبی آموکسی سیلین

واکنشهای حساسیتی شامل کهیر، تب، درد مفاصل، آنژیوادم، شوک آنافیلاکتیک از عوارض مصرف این دارو هستند.

تداخل دارويي

مصرف همزمان آموکسی‌سیلین با داروهای خوراکی جلوگیری کننده از بارداری حاوی استروژن ممکن است اثر این داروها را کاهش دهد و منجر به بارداری ناخواسته شود. مصرف همزمان پنی‌سیلین‌ها با متوترکسات منجر به کاهش کلیرانس متوترکسات و در نتیجه مسمومیت با این دارو می‌شود.

نکات قابل توصیه آموکسی سیلین

۱-آموکسی سیلین را می‌توان با معده خالی یا پر مصرف کرد.

۲-در بیماران مبتلا به مشکل کلیوی به کاهش مقدار مصرف دارو نیازی نیست، مگر این که مشکل کلیه شدید باشد.

۳-در صورت بروز اسهال، بدون مشورت با پزشک از مصرف هر گونه داروی ضد اسهال خودداری کرد.

۴-در هنگام مصرف آموکسی سیلین از سایر روش‌های جلوگیری از بارداری نیز باید استفاده نمود.

۵-در صورتی که یک نوبت مصرف دارو فراموش شود، به محض به یاد آوردن آن نوبت باید مصرف شود، ولی اگر تقریباً زمان مصرف نوبت بعدی فرا رسیده باشد، از مصرف آن نوبت خودداری کرده و مقدار مصرف بعدی نیز نباید دو برابر شود.

مقدار مصرف آموکسی سیلین

بزرگسالان : مقدارمصرف این دارو ۲۵۰ میلی گرم هر۸ ساعت می باشد که در عفونت‌های شدید این مقدار دو برابر می‌شود. در درمان عفونت‌های چرکزای شدید یا عود کننده تنفسی، این دارو به مقدار ۳ گرم هر ۱۲ ساعت مصرف می‌شود. در درمان‌های کوتاه مدت برای آبسه دندان ۳ گرم مصرف می‌شود که در صورت نیاز ۸ ساعت بعد تکرار می‌شود. برای درمان عفونت‌های مجاری ادرار، مقدار مصرف آموکسی سیلین ۳ گرم است که در صورت نیاز ۱۰-۱۲ ساعت بعد تکرار می‌شود. در درمان سوزاک مقدار مصرف این دارو ۳ گرم در یک نوبت همراه با یک گرم پروبنسید می‌باشد.

کودکان : مقدار مصرف این دارو در کودکان با سن تا ۱۰ سال ۱۲۵ میلی‌گرم هر ۸ ساعت می‌باشد که در عفونت‌های شدید دو برابر افزایش می‌یابد. این دارو در درمان عفونت گوش میانی در کودکان با سن ۱۰-۳ سال به مقدار ۷۵۰ میلی گرم دو بار در روز مصرف می‌شود.

اشکال دارویی آموکسی سیلین

Capsule : ۲۵۰mg

Capsule : ۵۰۰mg

For Oral Suspension : ۱۲۵mg/۵ml

For Oral Suspension : ۲۵۰mg/ml

Chewable Tablet : ۲۵۰ mg ( as ۳ H۲O)

Coated Tablet : ۵۰۰mg ( as ۳ H۲O)



:: برچسب ها : آموکسی سیلین , amoxicillin ,
ن : saeed.bp
ت : يکشنبه 16 مهر 1396

موارد استفاده آسپیرین

آسپرین برای درمان دردهای خفیف تا متوسط (سردرد، دیس منوره، میالژی، دردهای دندانی)، درمان درد و التهاب در بیماران آرتریت روماتوئید، اوستئوآرتریت و نیز کاهش تب اندیکاسیون دارد. همچنین به علت اثرات ضد پلاکتی، این دارو در درمان اولیه اختلالات قلبی-عروقی (آنژین پکتوریس، انفارکتوس میوکارد) نیز کاربرد دارد.

مکانیسم اثر آسپیرین

این دارو، آنزیم سیکلواکسیژناز را مهار می‌کند و پلاکت‌ها به این اثر بسیار حساس هستند. همچنین اثرات ضد التهابی آن از طریق مهار تولید آنتی بادی‌، مهار آزاد شدن هیستامین به وسیله آنتی‌ژن و تثبیت نفوذپذیری مویرگها طی واکنش‌های ایمونولوژیکی اعمال می‌شود.

فارماكوكينتيك

آسپرین پس از تجویز به فرم خوراکی به خوبی از طریق دستگاه گوارش جذب می‌شود و به میزان ۹۰-۸۰% به پروتئین‌های پلاسما متصل می‌شود. نیمه عمر دارو ۳-۲ ساعت است و به طور وسیعی در کبد متابولیزه می‌شود. دارو توانایی عبور از جفت و شیر را نیز دارد.

موارد منع مصرف

در کودکان زیر ۱۲ سال (احتمال بروز سندرم ری)، افراد مبتلا به زخم دستگاه گوارشی، هموفیلی، افراد دارای سابقه حساسیت به سایر داروهاای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) و کسانی که دچار ترومبوسیتوپنی، آنژیوادم و پولیپ‌های بینی همراه با آسم هستند نباید مصرف شود.

هشدارها

۱- در بیماری‌هایی مانند آسم، الرژی، آسیب‌های کلیوی یا کبدی، کاهش آب بدن، اولسرپپتیک و کمبود G۶PD باید با احتیاط فراوان مصرف شود.

۲- مصرف آسپرین، درمان مناسبی برای کودکان مبتلا به بیماری‌های خفیف نبوده و در کودکان زیر ۱۲ سال فرآورده‌های حاوی آن، مگر در موارد خاص نظیر آرتریت جوانان، نباید مصرف شود.

عوارض جانبی آسپیرین

تحریک ملایم دستگاه گوارش، گاهی همراه با خونریزی بدون علامت و افزایش زمان خونریزی، از عوارض شایع مصرف این دارو است. در بیماران حساس، ممکن است اسپاسم برونش‌ها و واکنش‌های پوستی بروز نماید. همچنین نارسایی کلیوی، کبدی و عوارض عصبی نظیر اختلال شناخت، سرگیجه، وزوز گوش، تشنج، افسردگی، اختلالات اسید-باز و اثرات تب‌زا از عوارض وابسته به مقدار مصرف این دارو می‌باشند.

تداخل دارويي

الف- خطر خونریزی ناشی از مصرف داروهای ضد انعقاد خوراکی در حین درمان با این دارو تشدید می‌شود.

ب- مصرف همزمان این دارو با آنتی بیوتیک‌ها، کورتیکواستروئیدها و NSAIDs احتمال بروز عوارض گوارشی را تشدید می‌کند.

ج- مصرف همزمان این دارو با فوروزماید، آمینوگلیکوزیدها، سیس پلاتین، کاپرومایسین، اریترومایسین و نکومایسین، احتمال تشدید اتوتوکسیتی را زیاد می‌کند و از این نظر باید بیمار را چک کرد.

الف- در کودکان تب دار با علائم سرماخوردگی و زیر ۱۲سال به علت احتمال بروز سندروم ری (Reye ‘s syndrome) مصرف آسپیرین به عنوان داروی ضد تب و ضد درد، منع مصرف دارد.
ب- در بیماران با سابقه آسم، احتمال تشدید حملات به دنبال مصرف آسپیرین افزایش می‌یابد.



:: برچسب ها : آسپیرین , aspirin ,
ن : saeed.bp
ت : شنبه 15 مهر 1396

موارد استفاده مورفین

مورفین برای تسکین درد‌ و به عنوان داروی کمکی در درمان سرفه و ورم حاد ریوی مصرف می‌شود.

فارماكوكينتيك

این دارو از راه خوراکی به خوبی جذب می‌شود. اما متابولیسم گذر اول کبدی آن زیاد بوده و برای رسیدن به اثر درمانی، نسبت به راه‌های غیرخوراکی، مقدار بیشتری از مورفین نیاز خواهد بود. این دارو در اکثر بافت‌ها تجمع می‌یابد. ضمناً‌ در کبد با گلوکورونیک اسید کونژوگه شده و سپس از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود. مقدار کمی از دارو نیز بدون تغییر از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود. پیوند این دارو به پروتئین بسیار کم است. نیمه عمر آن ۳-۲ ساعت و زمان شروع اثر دارو از راه تزریق عضلانی و زیر جلدی ۳۰-۱۰ دقیقه است. زمان لازم برای شروع اثر دارو از راه عضلانی ۶۰-۳۰ دقیقه و از راه خوراکی و عضلانی ۵-۴ ساعت می‌باشد.

موارد منع مصرف مورفین

این دارو در صورت وجود اسهال شدید همراه با کولیت ‌پسو‌دوممبران ناشی از مصرف سفالوسپورین‌ها و پنی‌سیلین‌ها،‌ اسهال ناشی از مسمومیت و ضعف حاد تنفسی نباید مصرف شود.

هشدارها

۱. در صورت ابتلا به آسم، کم بودن ذخیره تنفسی و التهاب روده، مصرف این دارو باید با احتیاط کامل انجام شود.
۲. مصرف مکرر این دارو، باعث ایجاد وابستگی و تحمل به اثرات دارو می‌شود.

عوارض جانبی

تهوع و استفراغ (به خصوص در شروع مصرف) یبوست،‌ خواب آلودگی، کاهش فشار خون و تضعیف تنفس در مقادیر مصرف زیاد، مشکل در ادرار کردن،‌ اسپاسم صفرا یا مثانه، خشکی دهان، تعریق، سردرد، برافروختگی صورت، سرگیجه، کاهش ضربان قلب، تپش قلب، افت فشار خون وضعیتی، کاهش دمای بدن، توهم، حالت خماری، تغییر در خلق و خو، وابستگی، اختلال در تفکر، تنگی در مردمک چشم، بثورات جلدی، کهیر و خارش از عوارض جانبی مصرف این دارو هستند.

تداخل دارويي

اگر به طور همزمان با سایر داروهای مضعف CNS مصرف شود،‌ تضعیف CNS تشدید شده می‌تواند باعث ایجاد تضعیف تنفسی و کاهش فشار خون شود. مصرف همزمان با داروهای شبه‌ آتروپینی نیز باعث تشدید احتباس ادرار و یبوست شده و ممکن است انسداد فلجی روده ایجاد نماید. مصرف بوپرنورفین پیش از مصرف یک داروی ضد درد اوپیوئیدی ممکن است اثر درمانی داروی ضد درد را کاهش دهد. مصرف نالترکسون در بیمارانی که به داروهای ضد درد اپیوئیدی وابستگی جسمی دارند، ممکن است باعث بروز علائم قطع مصرف دارو شود.

نکات قابل توصیه

۱. این دارو نباید بیش از مقدار توصیه‌شده مصرف شود.
۲. اگر پس از چند هفته مصرف دارو، پاسخ مطلوب حاصل نشد، بدون مشورت با پزشک مقدار مصرف دارو نباید افزایش یابد.
۳. در صورت فراموش کردن یک نوبت مصرف دارو، به محض به یادآوردن، آن نوبت باید مصرف شود، مگر اینکه تقریبا زمان مصرف نوبت بعدی فرا رسیده باشد. در این صورت مقدار مصرف بعدی نیز نباید دو برابر شود.
۴. از مصرف فرآورده‌های حاوی الکل و سایر داروهای مضعف CNS با این دارو باید خودداری شود.
۵. در صورت بروز سرگیجه، خواب آلودگی، منگی و احساس کاذب سرخوشی باید در مصرف این دارو احتیاط کرد.
۶. هنگام برخاستن ناگهانی از حالت خوابیده یا نشسته باید احتیاط کرد.
۷. قبل از مصرف دارو پس از مصرف طولانی مدت، باید با پزشک مشورت شود. قطع تدریجی مصرف دارو ممکن است ضروری باشد.

اشکال دارویی مورفین
Injection: ۱۰ mg /ml
Tablet : ۱۰mg



:: برچسب ها : مورفین , morphine ,
ن : saeed.bp
ت : شنبه 15 مهر 1396

موارد استفاده پنی سیلین بنزاتین

پنی سیلین بنزاتین در درمان عفونت‌های باکتریایی حساس به پنی‌سیلین، از جمله بیماری یاز، التهاب حلق و سیفلیس کاربرد دارد. همچنین برای پیشگیری از ابتلا به تب روماتیسمی استفاده می‌شود.

فارماكوكينتيك

این دارو به آهستگی در محل تزریق (‌عضلانی‌) آزاد می‌شود و پس از هیدرولیز به پنی سیلین G تبدیل می‌شود و در نتیجه، غلظت سرمی مطلوب، اگرچه کمتر، اما به مدت طولانی‌تری نسبت به سایر پنی‌سیلین‌های تزریقی ایجاد می‌کند. اوج غلظت سرمی دارو پس از ۲۴ ساعت ایجاد خواهد شد.

موارد منع مصرف پنی سیلین بنزاتین

در صورت وجود سابقه بیماری‌های گوارشی به ویژه کولیت ناشی از آنتی‌بیوتیک و پنی سیلین بنزاتین باید با احتیاط فراوان مصرف شود.

هشدارها

در بیماران مبتلا به مشکل کلیوی و سابقه بیماری‌های گوارشی به ویژه کولیت ناشی از آنتی‌بیوتیک باید با احتیاط فراوان مصرف شود.

عوارض جانبی

واکنش‌های حساسیتی شامل کهیر، تب، درد مفاصل، آنژیوادم و شوک آنافیلاکتیک در بیمارانی که دچار حساسیت مفرط می‌شوند، با مصرف این دارو گزارش شده است.

تداخل دارويي

مصرف همزمان پنی‌سیلین‌ها با متوترکسات منجر به کاهش کلیرانس متوترکسات و در نتیجه مسمومیت با این دارو می‌شود.

نکات قابل توصیه

۱- این دارو فقط باید به صورت تزریق عمیق عضلانی مصرف شود و نباید به صورت وریدی، داخل شریان یا زیر جلدی یا نزدیک عصب، تزریق شود.
۲- تزریق پنی سیلین G بنزاتین باید به صورت آهسته و پیوسته انجام شود تا سوزن مسدود نشود.
۳- مخلوط کردن پنی‎سیلین‌ها و آمینوگلیکوزیدها توصیه نمی‌شود.
۴- در صورت بروز اسهال، بدون مشورت با پزشک از مصرف هرگونه داروی ضد اسهال باید خودداری کرد.

اشکال داروییFor injection : ۶۰۰،۰۰۰ units
For injection : ۱،۲۰۰،۰۰۰ units



:: برچسب ها : پنی سیلین بنزاتین , penicillin benzathine ,
ن : saeed.bp
ت : شنبه 15 مهر 1396

موارد استفاده انسولین

انسولین در درمان دیابت، درمان کتواسیدوز دیابتیک و تشخیص کمبود هورمون رشد به کار می‌رود.

مکانیسم اثر

انسولین ذخیره و متابولیسم کربوهیدرات‌ها، پروتئین و چربی‌ها را کنترل می‌کند. انسولین باعث تبدیل گلوکز و اسید چرب آزاد داخل سلولی به شکل ذخایر گلیکوژن و تری‌گلی‌سیرید می‌شود. همچنین تبدیل گلوکز کبدی به گلیکوژن را افزایش داده و خروج گلوکز از کبد را مهار می‌کند. تزریق داخل وریدی انسولین با کاهش قند خون، ترشح هورمون رشد را تحریک می‌کند.

فارماكوكينتيك

درتزریق زیرجلدی شروع اثر انسولین ۶۰-۳۰ دقیقه پس از تزریق است و مدت زمان اثربخشی آن ۸ ساعت است که پس از ۴-۲ ساعت به حداکثر می‌رسد. شروع اثر انسولین ایزوفان بای فازیک پس از ۳۰ دقیقه، طول اثر آن ۲۴ ساعت و حداکثر اثر آن پس از ۸-۴ ساعت دیده می‌شود. شروع اثر انسولینNPH انسانی( ایزوفان) پس از ۴-۳ ساعت، طول اثر آن ۲۴-۱۸ ساعت و حداکثر اثر آن پس از ۱۲- ۶ ساعت می‌باشد. انسولین در بیشتر بافت‌های بدن توزیع می‌شود و متابولیسم آن کبدی وکلیوی است. نیمه عمر دارو ۶-۵ دقیقه و ۸۰-۳۰% از دفع آن کلیوی است.

موارد منع مصرف انسولین

در افراد مبتلا به اسهال، فلج معده، انسداد روده، استفراغ و دیگر شرایطی که باعث عدم جذب غذا می‌شود و یا شرایطی که باعث کاهش قند خون می‌شود مانند بی‌کفایتی آدرنال و هیپوفیز، نباید انسولین مصرف کرد.

هشدارها

۱. در بیماری‌های کلیوی با توجه به تغییرات کلیرانس انسولین، بیماری‌های کبدی با توجه به تغییرات متابولیسم انسولین و در تغییرات غلظت قند خون، تنظیم میزان مصرف لازم می‌باشد.
۲. در شرایط ایجاد کننده افزایش قند خون مانند تغییرات هورمونی در زنان، تب، پرکاری غده فوق کلیوی، عفونت و استرس‌های روانی ممکن است نیاز به انسولین افزایش یابد.
۳. پرکاری تیروئید، فعالیت بدن و کلیرانس انسولین را زیاد کرده و کنترل قند خون را مشکل می‌کند.
۴. جراحی با تروما ممکن است قند خون را افزایش یا کاهش داده و تنظیم مقدار مصرف انسولین لازم باشد.

عوارض جانبی انسولین

واکنشهای موضعی و دیستروفی بافت چربی در محل تزریق، کاهش قند خون با مصرف مقادیر زیاد و نیز افزایش وزن از علایم مصرف انسولین است. پروتامین موجود در فرآورده‌های انسولین ممکن است واکنش‌های آلرژیک ایجاد کند.

تداخل دارويي

بلوک کننده‌های بتا آدرنژیک ممکن است باعث بالا رفتن قند خون یا کاهش قند خون شود. بلوک کننده‌های اختصاصی بتاییک کمتر عوارض فوق را ایجاد می‌کنند ولی می‌توانند علائم کاهش قند خون را مخفی کنند. کورتیکواستروئیدها اثرات انسولین را خنثی می‌کنند. بنابراین تنظیم مقدار مصرف دارو لازم است.

نکات قابل توصیه

۱. در دوران بارداری و شیردهی ممکن است نیاز به انسولین تغییر کند، بنابراین کنترل قند خون لازم است.
۲. در کودکان قبل از سن بلوغ و در افراد مسن، به دلیل حساسیت بیشتر به انسولین، خطر افت قند خون بیشتر است.
۳. سرنگ مناسب برای تعیین مقدار مصرف دقیق انسولین باید انتخاب شود، محل تزریق دقیقاً مشخص شده و در تزریقات مکرر محل تزریق تغییر داده شود.
۴. با تغییر رژیم غذایی، فعالیت بدنی یا بیماری نیاز به انسولین تغییر می‌کند.

مقدار مصرف انسولین

مطابق با نیاز بیمار به صورت زیر جلدی، داخل عضلانی یا داخل وریدی تزریق می‌شود.

اشکال داروییInjection:Insulin Regular ۱۰۰ IU/ml
Injection:Insulin Isophane (NPH) ۱۰۰ IU/ml
Injection: Insulin Biphasic Isophane ۱۰۰ IU/ml (Isophane Insulin ۷۰% + Insuline Regular ۳۰%)
Injection:Insuline Zinc ۱۰۰ IU/ml



:: برچسب ها : انسولین , insulin ,
ن : saeed.bp
ت : شنبه 15 مهر 1396